Towarzysz Beczki

Ktoś go sieknął piłą już na początku lat 80-tych. i od tego czasu leży sobie nieboraczek, bez słowa skargi, zupełnie sztywniutki, na leśnym posłaniu. I zawsze idąc do "Dębu Beczki" obok niego się zatrzymuję i tak patrząc na jego potężny, leżący pień czekam, że mnie jakaś refleksja nad kruchością tego i owego najdzie, że zgłębie kolejne tajemnice bytu, że w uniesieniu metafizyczny to i owo na wierzch wywalę. Ale żadne uniesienie nie przychodzi, a i z tym wywalaniem to też nie taka prosta, jak myślałem, sprawa. W końcu zrezygnowany macham ręką i dalej ku "Beczce" powoli maszeruję.